Een klein verhaaltje
Eerlijk zijn naar mijzelf…
Ik ben eigenlijk een groot gedeelte van mijn leven angstig geweest. Bang om mijn stem te laten horen, bang om mijzelf te laten zien, bang om afgewezen te worden, bang om anders te zijn. En hierdoor heb ik me eigenlijk altijd aangepast aan mijn buitenwereld.
Was er een sterke Dani nodig? Dan zette ik het ‘sterke Dani masker’ op. Was er een zelfverzekerde Dani nodig in een situatie? Dan zette ik mijn ‘zelfverzekerde Dani masker’ op. En zo had ik voor elke situatie wel een masker gecreëerd.
Die maskers fungeerde als bescherming. Bescherming voor het onbekende. Bescherming voor iets naars, maar ook bescherming tegen iets goed. Ik had mezelf zo verstopt, dat ook het goede en de positieve dingen niet meer zomaar binnen werden gelaten.
Allemaal aangeleerd door angst. Allemaal overtuigingen, die mij niet dienden. Allemaal gedachten die mij overtuigden van klinklare onzin.
Mijn stem mag namelijk zeker gehoord worden, ik mag er zijn, ik heb wat te vertellen en mensen te leren en ja, ik ben af en toe anders. Dat ben ik!
Ik kijk met andere ogen. Ik ben wakker. Ik ben niet meer bang voor het onbekende. Want het onbekende kan het grootste en mooiste kado zijn. Dus laat maar komen…
En af en toe betrap ik mijzelf erop dat ik me toch nog ongemakkelijk voel. Dan kijk ik, dan voel ik, dan duik ik in mijzelf en vind ik vanzelf waar dit vandaan komt. En 9 van de 10 keer is het oud nieuws. Niet meer van nu, dus ik laat het achter.
Ik adem diep in en uit en kijk met verwondering en nieuwsgierigheid wat er gaat komen… Dat is pas vrijheid…
Liefs